แด่ น้องพลอยจ๋า
posted on 07 Feb 2010 23:53 by b613 in life
ถึง น้องพลอย
100 วันแล้วสินะ..ที่น้องเดินไปจากชีวิตของเราทุกคน นับตั้งแต่วันนั้น พี่ไม่เคยเขียนถึงพลอยอย่างจริงจังเลย อีกทั้งยังไม่เึคยเขียนถึงโดยระบุชื่อพลอยอย่างชัดเจนด้วย เหตุมาจากความกลัวในใจของพี่เอง... ไม่รู้ว่าน้องจะนั่งงอแงอยู่บนสวรรค์ น้อยอกน้อยใจที่พี่ไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของน้องเหมือนที่เคยบ่นในไฮ5 หรือเปล่า วันนี้พี่จึงร้อนใจจนต้องเขียนอะไรสัีกอย่างถึงพลอย
วันนี้เป็นวันที่ 100 แล้วที่น้องไม่มาเล่นเกมกราโป๊ก(Super Poke Pets) กับพี่ น้องใจร้ายมากที่ปล่อยให้เต่าที่ตัวเองเลี้ยงอึแตก แล้วยังจับมันครอบถุงกระดาษไม่ให้ใครเห็นอึราดอีกด้วย ไม่นับที่พลอยไม่ยอมกลับมาเล่นกับ nn ไม่มาติชม habitats สุดรกของพี่ ไม่ส่งข้อความมาแสดงความห่วงใยเหมือนอย่างเคย ถึงอย่างนั้นเพื่อนๆ ของเต่าพลอยก็ยังกลับมาเล่นด้วยสม่ำเสมอทุกวัน... 100 วันมาแล้วนะ
สัตว์เลี้ยงของใคร ๆ ในเกมนี้ ถ้าเจ้าของไม่เข้ามาเล่น ไม่ไปจักกะจี้พุงเพื่อนเกิน 7 วัน เพื่อนจะลดลงอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยไปเล่นอะไรกับใครเลย ช่อง visiter จะไม่มีเพื่อนเข้ามาเล่นกับเราเลยเช่นกัน แต่ของน้องพลอยไม่เป็นเช่นนั้น แม้ว่าน้องจะจากไปกว่า 3 เดือนแล้ว ก็ยังคงมีเพื่อน ๆ ชาวต่างชาติขาประจำมาเล่นกับเต่าน้องทุกวัน เพื่อน ๆ ที่น้องเคยบอกพี่ว่าเพื่อนกราโป๊กของน้องแสนดี ทุกวันนี้พวกเขายังเข้าไปติ๊กช่อง cute habitats / So Creative / amazing etc. หรือแม้แต่ add เป็น Top friends ก็มี ถ้าพลอยรู้คงนั่งยิ้มแก้มแตกเลยเชียวนะ
เห้ย แล้วพี่เป็นอะไรวะเนี่ย แกจากไป พี่ดันพูดถึงแต่เรื่องเกม 555
อย่าเพิ่งบ่นคนดี...
ที่พี่ไม่เขียนใช่ว่าจะไม่คิดถึง
ที่พี่ไม่พูด ใช่ว่าจะไม่รัก
ที่พี่ไม่เึคยบอก ก็ใช่ว่าจะไม่มีอะไรอยู่ในใจ
ความรู้สึกที่พี่มีกับพลอย มันมากกว่าคำพูดทั้งหมดที่เคยพูดออกไป พลอยอาจจะเป็นเด็กผู้หญิงคนแรก ที่พี่กล้าบอกออกไปตรงๆว่า เป็นห่วงมาก รักมาก แต่คำพูดเหล่านั้นก็ยังน้อยมาก เมื่อเทียบกับความรู้สึกที่มีจริงในใจ แต่น่าเสียดายที่พี่มักกลัวไปเองเสมอว่าจะมีคนคิดว่าพี่ไม่จริงใจกับพลอย พี่จึงไม่กล้าแสดงความห่วงใยกับเรามากเท่าที่ใจรู้สึกนัก T-T พี่ขอโทษ..เพราะเมื่อถึงวันนี้ก็คงสายเกินไปที่จะพูดอะไรแล้ว
แต่เชื่อเถอะว่ามันมีอยู่จริง ความรัก ความผูกพันของเรา แม้มันจะเกิดในระยะเวลาที่แสนสั้น และไม่มีรูปแบบการพบเจอที่ชัดเจนตายตัว แต่เรารับรู้ได้เสมอถึงสายสัมพันธ์ทีผูกโยงระหว่างกันไว้
ในวันที่พี่เหนื่อย น้องจะมีถ้อยคำห่วงใยมาตามช่องทางสื่อสารต่าง ๆ เสมอ ตี 5 เช้าวันนั้นน้องโทรทางไกลมาไถ่ถามถึงสาเหตุของความเหนื่อยของพี่ด้วยความกังวล แม้ว่าเสียงของน้องจะแผ่วเบาด้วยอาการไม่สบายในยามค่ำคืน แต่ก็ยังแสดงความห่วงใยเผื่อแผ่มาถึงคนรอบข้างเสมอเมื่อน้องรับรู้ว่าเขากำลังเ็ป็นทุกข์ เช้าวันนั้นอาจเป็นครั้งสุดท้ายหรือเปล่าที่เราได้คุยกันทางสายโทรศัพท์
ครั้งสุดท้ายที่พี่ได้ฟังเสียงที่สดใสมีชีวิตชีวาที่สุดที่เคยได้ยินมา หลังจากวางสายพี่หลับต่อและฝัันว่า เราได้ไปกินข้าวกัน น้องใส่ชุดสีชมพูพิ้งค์ไปทั้งตัว ทานอาหารเสร็จเราเดินไปด้วยกัน น้องเข้ามาสวมกอดพี่พร้อมถ้อยคำแสดงความห่วงใย กอดในความฝัน แต่พี่อบอุ่นถึงความจริง กอดกันไม่ทันไร เสียงระเบิดดังตูมในห้าง เราวิ่งหนีจากกันด้วยอารามตกใจ ...อ้อ แต่โชคดี นั่นแค่ฝัน...
แต่นี่น้องจากเราไปแล้วจริง ๆ ไม่ใช่ฝัน ...
จากไปอย่างกระทันหัน และไม่มีใครคาดคิด
ท่ามกลางความเสียใจของทุึกคนที่มีโอกาสได้รู้จักคนดีอย่างน้อง
คนดีที่เคยเป็นเบื้องหลังและเบื้องหน้าแกนนำโครงการไทยช่วยสันติสุข เฟส 2 ที่รวบรวมเงินและของบริจาคแด่เจ้าหน้าที่ทหารและตำรวจสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ได้มากถึง 1 ล้านบาท บุญใหญ่ที่เรามีโอกาสได้ทำร่วมกันซึ่งมันทำให้พี่และทุกคนไม่มีวันลืมความยิ่งใหญ่ที่น้องเคยสร้างทิ้งไว้...
คนดีที่สร้างบ้านพี่พลอย จนเป็นที่รู้จักและมีคนได้ใช้ประโยชน์ในความรู้เรื่องพระพุทธศาสนาอย่างกว้างขวาง พี่สนใจธรรมะก็เพราะบ้านพี่พลอย ขออนุโมทนาบุญกับพลอยด้วยคนนะน้อง
นอกจากบ้านพี่พลอยจะเป็นบ้านพุทธศาสนิกชนที่มั่นคงในการเผยแพร่พระพุทธศาสนา บางคนยังเคยนิยามว่าบ้านพี่พลอยเหมือนสวนสนุกที่คนที่ได้เข้าไปจะรู้สึกผ่อนคลาย สนุกกับความขำขันเป็นกันเองของเจ้าของบล็อก สนุกกับเรื่องเฮฮาที่พี่พลอยเก็บมาเล่า และเป็นสุขกับภาษาพูดที่เจื้อยแจ้วเจรจาเสมือนเจ้าพลอยออกมาเล่าให้ฟังด้วยตัวเอง ใครไม่เคยสัมผัสก็คงไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเป็นอย่างไร และเราจะลืมมันได้อย่างไร --- พิสูจน์ด้วยตัวเองที่บ้านพี่พลอย http://bannpeeploy.exteen.com
คนดีที่ได้ทำเรื่องดี ๆ ไว้มากมายจนไม่มีใครสามารถสาธยายช่วงชีวิตที่ได้ทำสิ่งดี ๆ ได้หมด พี่มีโอกาสทราบเรื่องส่วนตัวที่น่ารักของน้องพลอยว่า น้องจะมีสมุดเล่มเล็ก ๆ เอาไว้จดบันทึกทุึก ๆ ความดีที่น้องได้ทำในแต่ละวัน โดยให้เหตุผลขำ ๆ กับคนที่ถามว่า เอาไว้เปิดให้ท่านพยายมดูว่าเคยทำความดีอะไรมาบ้าง - ถ้ามีคนเลียนแบบเรื่องแบบนี้เยอะ ๆ ก็ดีเหมือนกันเนอะ จะได้มีแต่คนทำดีเหมือนที่พลอยจ๋าได้ทำมาตลอด 29 ปี
วันดีคืนดี..ในช่วงปีสุดท้ายนี้ บางวันที่แสนเศร้า หรือบางวันที่เป็นสุข น้องจะเปรยขึ้นมาว่า
"พี่นุช เราเคยเป็นอะไรกันมานะ พลอยถึงได้รู้สึกผูกพันกับพี่ แล้วพี่รู้สึกเหมือนพลอยไหม"
พี่ไม่เคยตอบตรง ๆ เลย เพราะกลัวอะไรก็ไม่รู้ ได้แต่ตอบอ้อมแอ้มไป.. พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่มันมีความรู้สึกรักและเป็นห่วงมากจริง ๆ (คนอ่านอย่าเพิ่งหมันไส้ น้องพลอยเป็นคนน่ารักกับทุกคนที่เธอรู้จักจริง ๆ แม้ได้พูดคุยแค่เพียงครั้งแรกก็เหมือนสนิทสนมกันมานาน อาจเพราะความจริงใจของเธอเอง)
...ที่จริงในใจน่ะอยากพูดว่า "เออ พี่ก็โคตรรักเอ็งเลยว่ะ รู้สึกมาก่อนที่เอ็งจะถามอีก"
มันอาจสายไปแล้วที่พี่จะมาเขียนถึงพลอย เขียนถึงในวันที่พลอยไม่อยู่อ่านแล้ว
แต่มันไม่สายไปเลยที่จะได้รู้ใจตัวเองว่า เราเคยรักกันมากแค่ไหน ในวันที่เราได้พบกัน
ถึงแม้จะจากกันแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องกลับไปยังบ้านของเธอแล้ว
แต่ความทรงจำที่ดีระหว่างพลอยกับทุกคนจะคงอยู่ตลอดไป ในหัวใจน้อย ๆ ทุกดวง
แด่...มิตรภาพที่มีอยู่จริง พลอยจ๋า น้องรักของพี่
(วันนี้พี่ขออนุญาตเขียนอะไรน่าหมันไส้ กวนใจคนอ่านเอ็กซ์ทีน 1 วัน เพราะพี่อยากบอกรักพลอยจ๋าเป็นครั้งสุดท้ายในชั่วชีวิตนี้ - ถ้าพี่สื่อสารวกวน อ่านแล้วไม่เข้าใจหรือเข้าใจผิด ขอให้ทั้งหมดเป็นความผิดของพี่ที่สื่อสารไม่รู้เรื่องเป็นการส่วนตัว ความผิดพลาดที่อาจเกิดขึ้นแม้แต่ประเด็นที่เล็กน้อยที่สุดขอให้เป็นความผิดของพี่ทั้งหมด)
รักพลอยจ๋า ....พี่นุช (คุณแม่ nn)
ป.ล. เพลง If we hold on together เป็นเพลงที่พลอยจ๋าเคยบอกว่าชอบที่สุด ชอบฟังในวันที่ท้อแท้หมดกำลังใจ และน้องเคยเขียนคำแปลเพลงนี้ลงในเว็บบล็อกบ้านพี่พลอย พี่ขออนุญาตเอาเนื้อหานั้นมาลงไว้ในเอนทรีส์นี้นะคะ
posted on 30 Oct 2007 17:11 by bannpeeploy in unlimited
สวัสดีค่ะ หายหน้าหายตาไปหายวันเลย ขอโทษด้วยนะคะ พลอยจ๋าพยายามจะเคลียร์งานหลวงให้หมดก่อนน่ะค่ะ แล้วจะมาสะสางงานราษฎ์ต่อ พูดแล้วเหมือนแก้ตัวเลย งั้น.. ไม่พูดดีกว่านะ ตอนนี้พลอยจ๋าติด Tag ไว้ 2 เรื่อง และก็ติดขวัญดาว ตอน 3 ไว้ด้วย โอโห้.. พอกหางหมูเยอะไปหมดเลย แล้วเราจะปั่นไหวไหมเนี้ย 5555 แต่ก็จะตอบนะค่ะ ช้าหน่อยอย่าเพิ่งน้อยใจกันนะ พยายามอย่างเต็มความสามารถค่ะ มากบ้างน้อยบ้างแบ่งๆ กันไปนะคะ ขอความสำคัญให้เรื่องเรียนก่อนนะคะ และพลอยจ๋ายังไปเยี่ยมบล็อกเพื่อนๆ ไม่ได้นะคะ ขอสรุปรีเสริชในกำมือนี้ให้เสร็จเสียก่อน แล้วจะไปเคาะประตูให้ถึงบ้าน ตอนนี้ได้แต่นับวันนับคืนให้ลุล่วงไปไวๆ อยากกลับไปดูใจกันจะแย่อยู่แล้ว..
ไม่มีอะไรมาฝาก ขอฝากกำลังใจให้ได้ไหมค่ะ เอามือมาจับหน้าจอนะ.. พลอยจ๋าส่งกำลังใจและพลังไปให้ ได้พลังจากพลอยจ๋าแล้วต้องสู้นะ สู้ไปด้วยกัน อย่าท้อ อย่าถอย ยึดมั่นในศรัทธาและมันจะผ่านพ้นไป..
อย่า.. ละทิ้งหนทางของตัวคุณ
ในแต่ละวันที่ผ่านพ้นมานั้น
คุณได้เดินทางมาไกลแสนไกลแล้ว
อย่า.. ละความตั้งใจที่จะเดินต่อไปเลย
จงมีความเชื่อมั่น..
และต่อเติมความฝันกล้า
สิ่งมหัศจรรย์กำลังรอท่าให้เราสร้าง
ดำเนินเรื่องราวชีวิตของคุณต่อไป
ด้วยดวงใจมุ่งศรัทธาและถือเกียรติ
ยึดมั่นความสัจ ในหัวใจของคุณเอง
หากเรายึดถือกันไปด้วยดวงใจมั่น
ฉันรู้ดีว่าความฝันของเราจะไม่มีวันสูญสลาย
ความฝันเพริดพรายจะพบพานเราไปชั่วนิจนิรันดร์
สูงส่งเทียมทันเทียบเท่ากับจิตวิญญาณที่ล่องลอยไป
และเหล่าเมฆาก็จะเคลื่อนคล้อยออกไปเพื่อคุณและ.. ฉัน
จิตวิญญาณในสายลมไหว
จำต้องเรียนรู้ความโอนอ่อน
ค้นคว้าหาดาวยึดมั่นจนถึงวันสิ้นสุด
หุบเขาและภูผา ยังมีธารธารา
ไว้ชำระคราบน้ำตาของเราให้เหือดหายไป
วาจาแผ่อำนาจกล้า
หมายว่ามีใครสวดมนต์อ้อนวอน
ขอฟ้าให้เรากลับสู่ที่พักพิงใจ
ยามใดที่เราอยู่ในความมืดหม่น
ต่างก็นึกฝันถึงดวงตะวัน
ในความมืดหม่นนั้นเราสัมผัสได้ถึงแสงสว่าง
จะให้ไออุ่นแก่หัวใจเราทุกดวง
หากเรายึดถือกันไปด้วยดวงใจมั่น
ฉันรู้ดีว่าความฝันของเราจะไม่มีวันสูญสลาย
ความฝันเพริดพรายจะพบพานเราไปชั่วนิจนิรันดร์
สูงส่งเทียมทันเทียบเท่ากับจิตวิญญาณที่ล่องลอยไป
และเหล่าเมฆาก็จะเคลื่อนคล้อยออกไปเพื่อคุณและ.. ฉัน
ด้วยรัก/จากใจ..พลอยจ๋า
น้องพลอย..พี่พบว่า มีเรื่องมากมายที่พี่อยากบอกอยากคุยกับเรา แต่พี่ไม่สามารถบรรยายได้ครบถ้วนในเอนทรีส์เดียว ขอโทษด้วยในความไร้ความสามารถในการสื่อสารของพี่ T-T ว่าง ๆ มาหากันบ้าง พี่คิดถึงและอยากพบ/ด้วยรักจากใจ พี่นุชจ๋า (พี่โคตรชอบสโลแกนปิดท้ายสโลแกนนี้ของพลอยเลยว่ะ)
พฤษภกาสร
อีกกุญชรอันปลดปลง
โททนต์เสน่งคง
สำคัญหมายในกายมี
นรชาติวางวาย
มลายสิ้นทั้งอินทรีย์
สถิตทั่วแต่ชั่วดี
ประดับไว้ในโลกา
(พระนิพนธ์สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปรมานุชิตชิโนรส)
edit @ 8 Feb 2010 19:22:28 by b613 ดาวถัดมา

