สวนสตรอเบอร์รี่...นิจนิรันดร์

บันทึกประจำวันแรงงาน

วันของเราอีกแล้วเหรอเนี่ย ..ชนชั้นกรรมาชีพ

..

ทำให้อยากขุดเพลงเพื่อชีวิตขึ้นมาฟัง เพลง “เปิบข้าว” ของวงคาราวาน ฟังครั้งแรกตอนเข้าชมรมอาสาฯ ใหม่ ๆ พี่ในชมรมเล่นกีตาร์ร้องเพลงเพื่อชีวิตให้ฟัง เราไม่เคยฟังเพลงเพื่อชีวิตจากเทปม้วนไหนเพราะเท่าเวลาเล่นกีตาร์และร้องกันเองบนดอยเลย มันคงเป็นเสน่ห์ที่มากับบรรยากาศ สถานที่ และความเป็นเพื่อนพี่น้องมั้ง ...

..

พูดถึงเพลงเพื่อชีวิต วันก่อนเพื่อนม’หาลัยเล่าให้ฟังในไหฯ กรุ๊ป (ไหห้า = hi5 เพื่อนมันจะแปลให้ยากทำไมน๊อ) แต่เรื่องที่มันเล่าจะค่อนข้างเฉพาะกลุ่ม เอามาเล่าให้คนที่ไม่รู้จักฟัง ก็คงไม่หนุกเนอะ งั้นไม่เล่าดีกว่า -_-‘ ป้าด แล้วจะเกริ่นทำไมเนี่ย เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับออจิ (อ.จิราพร อาจารย์คณะสื่อสารฯ มช. (ที่เคารพรัก) ผู้เชี่ยวเรื่องละครเวทีละครบรอดเวย์ ..มีอยู่วันหนึ่ง แกเดินผ่านรุ่นน้องป.โท ที่กินข้าวไม่หมดจาน ...ออจิแกเลยหยุดยืนตรงหน้าแล้วร้องเพลงเปิบข้าวในโทนโอเปร่าจนจบเพลงกลางร้านอาหารที่ท่าพระจันทร์ -_-‘ นึกหน้าและเสียงอาจารย์ก็ขำแล้วอ่ะ – เฉพาะกลุ่มมากจนต้องมาเล่าในวงเล็บ) .. .

..

..........

By the way ..

..

วันนี้เข้าไปหากินในตู้เย็น พบโยเกิร์ตที่ซื้อไว้เมื่อวาน ตั้งใจจะเขมือบวันนี้ แต่บังเอิญตอนกำลังจะเปิดฝาอะลูมิเนียมฟรอยส์ออกมา ก็พบว่าแผ่นฟรอยส์ที่ยื่นออกมาให้แกะมันมีจุดขาว ๆ เต็มไปหมด ตอนแรกนึกว่าลาย แต่พอลองใช้เล็บสะกิด ๆ ดู มันก็ลอกออกมาเป็นขุย ๆ ได้ด้วยแฮะ อย่างกับรา เลยเปิดออกมาดู ไม่กินไม่เกินมันแระ มันก็มีจุดขาว ๆ เต็มทั้งแผ่นฝาที่ปิดกล่องโยเกิร์ต ดูวันหมดอายุก็ยังไม่ถึงกำหนด

..

อยากจะถามคนที่พอมีความรู้ว่า มันเป็นธรรมดาของฝาโยเกิร์ตหรืออาหารประเภทนี้หรือเปล่า หรือว่ามันคือรา ......เห็นแล้วหวนนึกถึงโยเกิร์ตที่เคยกินในอดีตแฮะ

ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ

...

และจะเป็นเช่นนั้นเสมอ..

...

หื่อ ฮื๊อ ฮือ . . .

...

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว . . มีเรื่องราวของความเป็นจริง

มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

(ม.ค.ป.ด. ของจริง)

...

ไร้คำบรรยาย(แล้ว)ฟ่ะ จบดีกว่า -_-'

....

โปรดสังเกตภาพสุดท้าย ...ทองขาว มีหลายขา ตัวยาวเหมือนกันนะเนี่ยน้องหมาเรา

edit @ 5 May 2008 21:26:07 by Miss Fusion